خودروهای بنزینی یا دیزلی

خودرو های بنزینی یا دیزلی

 

 

در کشور ما ایران، همانگونه که می‌دانیم موتور خودرو بنزینی جهت خودروهای سواری یا شخصی استفاده گردیده و موتور خودرو گازوئیلی در خودروهای عمومی و سنگین کاربرد دارند.

 حال  سوال این است که کدام بهتر است و چرا در خودروهای سواری از دیزل استفاده نمی‌ گردد؟موتور خودرو

 موتور خودرو درون سوز بنزینی در سال ۱۸۷۶ توسط نیکلاس آگوست اتو اختراع و ثبت گردید ولی در ابتدای امر زیاد مورد توجه قرار نگرفت. پس از این در سال ۱۸۹۲ موتورهای دیزلی با مصرف سوخت دیزلی به دست آمده از چربی حیوانات توسط رادولف دیزل معرفی و ثبت گردید و از این پس موتور خودرو درون سوز شروع به پیشرفت و گسترش نمود. تا اینکه اکنون  این موتورها با استفاده از کامپیوتر های پیشرفته ای که آنها را کنترل می‌کنند بسیار کارآمدتر، بهینه‌تر و توانمندتر شده‌اند. در کنار این مبحث که آلودگی محیطی آنها کاهش یافته است.

 تفاوت عمده این دو گونه موتور خودرو در سوخت مصرفی آن است. پس ابتدا تفاوت این دو نوع سوخت را بررسی می کنیم. هر دو نوع سوخت از مشتقات نفت سیاه هستند که در فرایند پالایش در مراحل متفاوت از آن جدا می گردند. دمای جوش بنزین پایین تر از دمای جوش آب بوده و به همین سبب در محیط بیرون به سرعت تبخیر می گردد. در مقابل گازوئیل به دلیل کمی روغنی بودن آن دارای دمای جوش بالاتری نسبت به آب است و با سرعت کمتری تبخیر می گردد. چگالی گازوئیل نسبت به بنزین بالاتر بوده و انرژی تولیدی از گازوئیل بالاتر از بنزین است. می توان گفت که 23 لیتر بنزین معادل 22 لیتر گازوئیل انرژی دارد.  بدین ترتیب موتورهای بنزینی نسبت به گازوئیلی دارای کارایی پایین تری بوده و مصرف بیشتری دارند. به صورت متوسط موتورهای بنزینی در هر ۱۰۰ کیلومتر 6 لیتر بنزین مصرف می کنند که یک موتور دیزل همین مسافت را با ۴ لیتر گازوئیل می پیماید و این به معنای ۳۲ درصد کاهش مصرف سوخت و در نتیجه کاهش آلودگی محیطی می باشد.

گازوئیل نسبت به بنزین دیرتر مشتعل شده و جهت اشتعال نیاز به حرارت بالاتری دارد. این سبب شده که بتوان نسبت تراکم را در موتورهای دیزل بسیار افزایش داد. به صورت عادی نسبت تراکم موتور های دیزل بین ۱۵ تا ۲۵ بوده که این باعث ایجاد توان تولیدی بیشتری نسبت به موتور بنزینی با نسبت تراکم بین ۱۰ تا ۱۳ می شود.

موتور خودرو دیزلی

در موتورهای دیزلی انفجار توسط شمع ایجاد نمی شود بلکه حرارت موجود در هوای متراکم شده است که عمل انفجار را ایجاد می کند. ابتدا پیستون هوای تنها را بدون سوخت مکش کرده و پس از بسته شدن سوپاپ ورودی هوا، پیستون با حرکت به بالا و به سمت نقطه مرگ بالا هوای داخل سیلندر را فشرده می کند. افزایش فشار سبب افزایش دما شده که معمولاً در نقطه مرگ بالا دمای هوای فشرده به حدود ۲۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. در این زمان است که سوخت توسط انژکتور به داخل هوای فشرده تزریق شده، دمای بالا و وجود اکسیژن موجب اشتعال آن می گردند. در موتورهای بنزینی سوخت پیش از ورود به سیلندر با هوای ورودی توسط کاربرات یا انژکتور مخلوط گشته و سپس وارد سیلندر می‌گردد. در نقطه مرگ بالا و زمانی که مخلوط هوا و بنزین کاملاً فشرده شده، جرقه ایجاد شده توسط شمع آن را مشتعل کرده و عمل انفجار صورت می گیرد. وجود سوخت همراه هوا در این نوع موتور موجب می شود که نتوان نسبت تراکم را زیاد بالا برد. چون نسبت تراکم بالا سبب انفجار زود هنگام (knocking) و ضربه به موتور خودرو می گردد.

 موارد بالا نشان دهنده این مطلب است که موتورهای دیزلی نیز نسبت به موتورهای بنزینی کم و کاستی نداشته بلکه در مواردی دارای مزایای بسیار خوبی میباشند. حال اینکه چرا از آنها جهت خودروهای سواری استقبال نگشته می‌توان به دیزل های نسل اول برگردند که دارای صدای زیاد و دوده سیاه فراوان بودند، که این موارد با پیشرفت تکنولوژی و کمک کامپیوتر‌های پیشرفته خودرو های نسل جدید حل و رفع گشته است

 

بازگشت

Scroll Up